Bekijk Artikel

06

Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure

De net tienjarige Finn van Dorst is keeper van JO10-1. Helaas heeft hij door een blessure, operatie en herstellen daarvan heel lang niet kunnen spelen. Maar wel was hij vrijwel iedere wedstrijd langs de lijn te vinden om zijn team aan te moedigen. Finn: "Ik heb gemerkt dat het heel goed is om betrokken te blijven bij het team. Dat heeft geholpen om steeds vooruit te blijven kijken, te blijven hopen dat ik er ooit weer bij zou horen." Hij is begonnen met trainen en hoopt dit seizoen weer enkele wedstrijden onder de lat te kunnen staan bij zijn team dat naar de hoofdklasse (met teams in de poule als DONK, CVC Reeuwijk en Jodan Boys JO10-1) is gepromoveerd in de voorjaarscompetitie. Hierbij zijn verhaal ...

Hoe het begon…

Een jaar geleden begon ik steeds meer last en pijn van mijn knie te krijgen. Tijdens een potje voetballen op het schoolplein ging mijn knie plotseling voor de eerste keer “op slot”. We dachten dat mijn knie een verkeerde beweging had gemaakt, dus we probeerden mijn knie weer in de goede stand te buigen. Maar dat deed heel veel pijn want er bleek iets niet in orde te zijn…

Ik dacht van alles weer af te zijn want de pijn was gelukkig snel verdwenen. Helaas na een paar dagen gebeurde het weer en weer en weer….. Het was duidelijk dat er iets goed mis was. We zijn maar meteen naar de fysio gegaan maar deze vertrouwde het niet en zei dat hij toch wel z’n twijfels had of de meniscus wel in orde was. De dokters wisten niet zo goed wat er met me aan de hand was. Nadat ik zelfs een MRI scan had laten maken, was niet duidelijk wat het was. De scan zag er gewoon goed uit. De dokter zei verder dat ik voorlopig niet meer mocht voetballen en maar opnieuw naar de fysiotherapie moest. Wat viel dat tegen zeg…Voetballen (keepen) is mijn hobby, mijn lust en mijn leven…

7 maanden later…

Rust houden terwijl al je vriendjes druk aan het voetballen zijn is niet leuk. Maar ik wist dat ik het deed voor een goed doel. Elke dag deed ik de oefeningen die ik kreeg van mijn fysiotherapeute en in combinatie met rust leek het stap voor stap beter te gaan. Na een lange weg kreeg eindelijk het goede nieuws: “Finn, je mag weer gaan voetballen”. Yes! Wat had ik hier lang naar uitgekeken! Ik begon de eerste weken met alleen meetrainen en al snel stond ik weer onder de lat en kwam al snel mijn eerste wedstrijd. Eindelijk weer een wedstrijd keepen en ook nog eens tegen niemand minder dan Excelsior. Ik kon niet wachten! De wedstrijd was niet erg spannend. We waren veel beter dus ik had niet veel te doen wat voor een eerste wedstrijd prima was. Een kwartier voor het einde kreeg ik eindelijk wat te doen. Ik moest duiken om de bal te pakken, een voetballer van de tegenstander kwam tegen mijn knie aan en weer geen mijn knie op slot. Maar dit keer was het anders….

Wat is er toch aan de hand ?!

Mijn knie bleef dit keer op slot en het deed enorme pijn. Gelukkig waren mijn opa en oma komen kijken en met de auto gekomen. Mijn opa heeft de auto het veld op gereden en me samen met een paar vaders in de auto gezet en we gingen naar het ziekenhuis. Na lang wachten besloten ze niets te doen. Ze durfden niet aan mijn knie te zitten en ik moest de dag erna terugkomen bij de orthopeed. Zo moest ik dus met een krom been en veel pijn weer terug naar huis. De dag erna zijn we terug naar het ziekenhuis gegaan. Een enorme spuit ging in mijn knie om te verdoven en mijn been werd weer recht gezet. 
Opeens ging alles heel snel. De dokter keek nog een keer goed naar mijn knie en zag nu ook hoe deze op slot zat en twijfelde of mijn meniscus wel in orde was, een kijkoperatie was toch wel noodzakelijk. De operatie werd heel snel ingepland, vijf dagen later. Wat baalde ik als een stekker. Na zeven maanden hard werken, weer beginnen met voetballen en keepen en nu….niks, terug naar af. Maar aan de andere kant wist ik dat het nu echt goed zou komen. Gelukkig had ik nog een mooie afleiding en ben ik de dag voor de operatie naar Ajax-Benfica geweest. Daarna was het zover…

En dit is pas het begin…

De operatie ging goed alleen moest ik erg lang wachten voordat ik aan de beurt was. Had erna dan ook honger als een paard! Met spanning wachtten we op de dokter om nu toch eens te horen wat er aan de hand was en of hij het gerepareerd had?

Het probleem bleek inderdaad mijn meniscus te zijn. Deze “zweefde als het ware” door mijn knie waardoor mijn gewricht op slot raakte. Een hypermobiele meniscus heet dat. Uiteindelijk heeft de dokter mijn meniscus vast gezet. Het beste nieuws was dat hij verwachtte dat ik uiteindelijk weer kon voetballen. Slechte nieuws was dat ik weer maanden moest wachten voordat ik weer kon gaan voetballen.

Mijn been zat in het verband en de pijn was behoorlijk. Het verband mocht er gelukkig snel af en stil zitten ging niet…De fysio stond gelijk de dag na de operatie aan de deur om te gaan oefenen. Ook kwamen m’n teammaatjes op ziekenbezoek en kreeg ik allemaal lieve kaarten en kadootjes. Zo fijn om te merken dat iedereen zo begaan is met je. Met de rolstoel over straat vond ik best lastig maar uiteindelijk kon ik zo toch bij de wedstrijden komen kijken en de jongens aanmoedigen. Zij hadden het ook lastig, steeds moest er iemand anders op doel, merkte dat ze me wel echt misten in het doel. 

Dat oefenen bij de fysio en thuis heb ik 4 maanden gedaan. Eerst met krukken, daarna zonder en al snel mocht ik wat gaan fietsen. Voetballen was ECHT verboden! Ook niet meedoen in de pauzes en zeker ook geen gym op school. Alles met krukken doen, weer niet kunnen voetballen, elke week weer die fysio…ik was het echt beu! Maar opeens ging het snel: mijn knie voelde steeds beter, werd niet meer dik en ik merkte dat het deze keer echt goed zat. In totaal 4 maanden na de operatie kreeg ik te horen dat ik weer heel voorzichtig mocht meetrainen. Ik sprong een gat in de lucht, wat was ik blij! Iedereen was helemaal blij voor me toen ik de eerste keer weer op het veld stapte. Ik vond het erg spannend, als dat maar goed gaat. Soms nog even een stapje terug en nog geen duels maar vooral lange ballen en weer wat conditie opbouwen.

Inmiddels, na een paar weken trainen, doe ik weer bijna helemaal mee met het team ben ik begonnen met keepers training. Al had ik het niet verwacht, ik ga zeker nog een paar wedstrijden keepen dit seizoen. Daar ga ik voor!

Het was een lange weg waarin ik me vaak rot heb gevoeld. Elke week ben ik naar het team komen kijken en ook op het schoolplein was ik de zittende scheidsrechter. Ik wil alleen niet langs de zijlijn staan, ik wil meedoen! Ik ben dan ook zo blij dat alles weer de goede kant op gaat en ik binnenkort weer van de wedstrijden en het team kan gaan genieten!

Ik heb gemerkt dat het heel goed is om betrokken te blijven bij het team. Dat heeft geholpen om steeds vooruit te blijven kijken, te blijven hopen dat ik er ooit weer bij zou horen. Andere ouders zeiden vaak tegen me, wat knap dat je er toch steeds weer bent om je team aan te moedigen. Maar voor mij was dat heel gewoon, het zijn mijn vrienden, het is mijn team. Ik hoor er bij. Al was dat bijna een jaar niet op het veld, waarschijnlijk binnenkort weer wel en ik kijk er onwijs naar uit!

Groetjes, Finn

 




Afbeeldingen

  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure
  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure
  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure
  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure
  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure
  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure
  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure
  • Finn (JO10-1) vertelt over zijn knieblessure


Plaats reactie

Alleen geregistreerde gebruikers mogen reacties plaatsen.