De storm stak op. Dreigende wolkenmassa’s jakkerden rusteloos over onze hoofden en achtervolgden elkaar in een schimmige jacht. Woeste luchten toverden fascinerende plaatjes voor dolende romantische zielen, maar daar hadden wij weinig boodschap aan. Wat ons nu bezighield waren de vragen: wel of geen paraplu? en: plaatsnemen voor of tegen de wind? Ver voor dag en dauw hadden onze bolides ons immers afgeleverd in de gemeente Berkel of Rodenrijs (In het donker hadden wij dat onderscheid nog niet kunnen maken) en zoals bekend is er bij de planners van de KNVB niemand die in de gaten heeft dat voetbal een zomersport is.
Gewikkeld in een zuidwester en met de kraag omhoog namen we schoorvoetend plaats langs de lijn al hielden we een schuin oog gericht op het dreigende onheil boven onze hoofden. Tegelijk merkten we op dat weer noch wind vat leken te hebben op ons team in het veld: er waren er zelfs een paar die de mouwen opstroopten alsof de mussen van het dak vielen (en niet waaiden). Zij hadden er in ieder geval wel zin in. Wie waren zij?
Timo stond in het doel en we hoopten eigenlijk dat hij genoeg te doen zou hebben om warm te blijven. De achterlinie bleek helaas nogal gehavend omdat zowel Lyon (nog herstellende) als Jan (ziek) er niet bij waren. Mitchell op rechts, Sophie op links en centraal Sofieke en Davey waren daardoor aangewezen om alle Berkelse aanvalslust op te vangen. Op het middenveld waren Mo, Niek en Damien de aangewezen pionnen om de Olympiamotor draaiende te houden. De cavalerie voorin werd bemand door Wesley, Jay en Dani. Op de bank namen ditmaal Haytan en Max plaats.
De scheidsrechter van rond de midlifecrisis floot resoluut voor het begin van de match. Als de wedstrijd een symfonie is, worden de eerste minuten altijd benut om de instrumenten te stemmen. Timo was echter niet in de stemming. Al in de derde minuut imiteerde hij de bekende zwaan-in-nood na een onschuldige uittrap (van contact met een tegenstander is ons niets bekend). Gelukkig beschikte onze medische staf over het diploma EHBZ (eerste hulp bij zwanen), zodat hij snel weer opgelapt was. En gelukkig maar want we zouden hem vandaag hard nodig hebben. Snel erna moest hij alweer ingrijpen na een actie van de spits.
Een rommelig begin leek vooral veroorzaakt te worden doordat beide ploegen moeite hadden met de elementen. Het element water leek zich langzamerhand ook te mengen in de strijd. Sophie had de handen maar vooral de voeten vol aan haar opponent die veelvuldig aangespeeld werd. Dat hij bij elke uitbraak stiekem de turbo aanzette ontging de scheids helaas.
Na een buitenspelgeval in de 16e minuut werd een pass via het midden door Sofieke onbedoeld verlengd en viel voor de voeten van de rechtsbuiten (die van de turbo). Zijn voorsprong gaf hij niet meer weg. Aangekomen bij Timo rondde hij koeltjes af: 1-0
Een achterstand halverwege de eerste helft is voor Olympia D1 niet iets om van in paniek te raken. Dat deden we dan ook niet. Wesley had gelukkig zijn goede vorm van de vorige week nog in de tas gedaan en zorgde meteen in een nastoot voor gevaar. Zijn voorzet werd net gemist, ook in tweede instantie. Een volgende aanval leidde tot gerommel voor het doel en een corner. Corners van rechts zijn een prooi voor Wesley. Als een leeuw ontfermde hij zich er dan ook over en gebruikmakend van een nietsvermoedende windvlaag krulde hij de bal rechtstreeks in het doel. De doelwachter heeft hem nooit gezien: 1-1
In de 22e minuut liet Jay een mooie actie zien die hem in kansrijke positie brengt. Helaas overwoog hij niet zelf een afronding, maar legde hem terug. Dit resulteerde slechts in een corner voor Niek. Na deze initiatieven is Berkel weer aan zet. Een gevaarlijke uitval levert een schot op dat net voorlangs gaat.
In de 26e minuut vindt de arbiter het tijd voor een toespraak. Hij roept een tweetal opponenten bij zich en geeft een verhandeling over de teksten die zijn gehoororgaan bereiken. Hij wil er niet meer van horen, begrepen? Dat hadden ze kennelijk, want het spel ging verder. “Nog een paar minuten en dan is het rust” werd er vanaf de zijkant geroepen, maar die rust was ons niet gegund. Een mooie combinatie tussen Mo, Wesley en Sophie komt net niet aan bij laatstgenoemde, waarna de rechtsbuiten –zonder dankjewel te zeggen- er met de bal vandoor gaat en scoort: 2-1 Een messcherpe counter zodoende en de ruststand was bereikt. Laurens leek uit zijn vel te springen, maar hij bedacht zich met het oog op de temperatuur en spaarde zijn energie voor zijn toespraak in de pauze.
De tweede helft begon met voorin op rechts Max in plaats van Dani. In de rust hadden Laurens en Aad hier en daar wat tandwielen afgesteld en dat wierp al snel zijn vruchten af. Mo bediende Wesley, die op zijn beurt een strakke pass gaf aan de opkomende Max. De verbouwereerde Berkeldefensie (die trouwens ook bemand/ bevrouwd was met enkele meiden) greep niet in en Max scoorde: 2-2 Direct hierna was blauwgeel weer aan zet: een bal op de paal! Oef! Gered! Nee hoor: de rebound verdwijnt in het doel: 3-2…
De doelpunten regen zich aaneen. “Scorebordjournalistiek”, zou Adriaanse zeggen. “Het lijkt wel korfbal”, zou ik zeggen. Maar ik zei het niet, want bij korfbal zult u mij niet aantreffen. Ondertussen wist geen kenner langs de lijn welke kant deze wedstrijd uit zou gaan. Een aanval opgezet door Max gaat net voorlangs. Wesley schiet bij een volgende aanval over.
In de 9e minuut na rust worstelt Jay zich door het centrum en droomt van een succesvolle afronding als een van de Berkelse dames hem niet erg ladylike een duw geeft in het strafschopgebied. Vanaf grote afstand besluit de scheidsrechter tot een penalty. Jay zelf benut deze buitenkans: 3-3 en misschien was er nog wel meer mogelijk. Op zoek daarnaar krijgen we snel daarna een vrije schop op de rand van het strafschopgebied. De bal gaat net over.
In de 13e minuut moet Niek zich laten vervangen door Haytan. Andermaal trekken we ten strijde. Een aanval over rechts via de goed op dreef zijnde Max wordt vanaf de achterlijn voorgezet, waar Wesley zijn voet er tegen krijgt: 3-4! Een mooie goal en een dozijn brede glimlachen op de bezoekende tronies aan de zijlijn.
De wedstrijd leek ten prooi aan de grillen die ook het weer die morgen in zijn greep hadden. Ook boven onze hoofden werd er druk overlegd tussen alle betrokken wolkenpartijen. Zachte bries of wolkbreuk? Het leek te horen bij de winderige maar twijfelachtige omgeving: Berkel of Rodenrijs? Er leek geen beslissing gemaakt te kunnen worden. (Het schijnt dat Jan Vennegoor of Hesseling hier ook gespeeld heeft…) We lieten de ontknoping van de wedstrijd maar als een film aan ons oog voorbij trekken. Helaas zat er geen happy end in.
In de laatste vijf minuten werd de druk op het doel van de uitstekend spelendeTimo zo groot dat er geen redden meer aan was. Er vielen nog twee doelpunten voor Berkel ondanks fel verzet van de hardwerkende Gouwenaren. Een domme duw hier, een veel te zachte aai tegen de bal daar. Drie corners achter elkaar tegen: de Olympia-vesting stortte ineen: 5-4! Jammer, maar helaas…
Het strijdtoneel boven ons kwam langzaam tot bedaren. De woedende wolkenflarden waren naar het oosten afgedreven. Het tij leek te keren. Maar de ommekeer kwam voor ons te laat. De defensie was uiteindelijk ten onder gegaan in een wedstrijd die net te lang duurde. Volgende week weer alle kans om wat recht te zetten tegen Haastrecht!
Wim Vermeulen