Het Ona veld aan de Walvisstraat lag er om 8.15 uur zonovergoten bij. Kleedkamer 6 was voor ons gereserveerd, maar bij binnenkomst lagen er de gele Ona shirts er klaar. Van de zenuwen hadden ze de Ona shirts in onze kleedkamer gelegd i.p.v. in kleedkamer 7. Een goed begin is het halve werk zal ongetwijfeld de onderliggende gedachte zijn geweest...
De voorbereiding van Ona bleek echter niet echt verstoord door bovenstaand incident, want de eerste 5 minuten werden onze jongens compleet zoek gespeeld. Alleen kleumde er bovenop. Na 10 minuten stond de Ona spits zo vrij als een vogel en scoorde de 1-0. Grote ontzetting bij alle papa's, mama's, opa's en oma's, broers, zussen en vrienden die voor Olympia waren. Maar de jongens rechten hun rug en gingen steeds beter spelen. Romeo kwam er op links niet door, daar Ona 4 man achterin hield. Ook Jaron lukte het niet om het gevaar te stichten. Romeo pikte de bal op rechts af net over de middenlijn, passeerde 2 verdedigers en haalde verwoestend uit en scoorde de 1-1 in de linker verre hoek. Euforische toestanden langs de lijn en het veld. Mark, Leroy en Massal leken de boel achterin voor elkaar te hebben, maar de Ona spits die eenzaam voorin op zijn kans loerde, kreeg een bal diep aangepeeld en via de paal caramboleerde de bal tergend langzaam achter Wesley langs de goal in. Het Ona publiek ging uit hun dak en met 2-1 achterstand gingen we de rust in.
Na de energiedrink kwamen Amine, Luuk, Leroy, Romeo, Aulond, Jaron, Massal en Mark als herboren de kleedkamer uit. Wesley had met Hans Polet, trainercoach van F5, in de rust op uittrappen geoefend en Xhelal was ook op het veld gebleven. De peptalk was niet nodig, want de boys beseften zelf ook wel dat ze echt beter en feller moesten voetballen om kampioen te worden. In de eerste minuut na de rust nam Romeo een vrije trap na een handsbal, ver buiten de 16. Met een prachtig geplaatst schot in de rechter beneden hoek trok hij de stand weer gelijk 2-2. Waar zo'n oude Feyenoord band met vrije schoppen van Pierre van Hooydonk al niet goed voor is... Alles wat Olympia was werd gek van vreugde. Nu rustig blijven, maar dat viel niet mee langs de kant. Langzaam werd Olympia sterker. Leroy en Luuk veroverden steeds meer de ballen en Amine en Aulond begonnen steeds beter te draaien. Mark en Massal hielden stand, Aulond, Jaron en Romeo kwamen niet door de overmacht van verdedigers heen.
Dan krijgt Mohamed van Ona de bal, speelt onze verdediging uit en scoort zijn 3e. De koppies gaan hangen. Langs de kant gelooft alleen de moeder van Massal er nog in. Vlak na de aftrap wordt de bal weer door Ona onderschept en naar voren gepeerd. Het zal toch niet gebeuren. Mohamed is weer vrij voor de keeper, maar schiet naast. De coaches sterven duizend doden langs de kant. Hoelang nog? Leroy wurmt zich met de bal naar voren en er is een corner. Romeo neemt de corner; deze draait de doelmond in en via de kluts gaat hij via Aulond op wonderbaarlijke wijze de goal in 3-3. In bejaardentehuis de Bernhardhof konden ze ons horen juichen (500 meter verderop). Wat een wedstrijd! Hoe lang nog scheids? Nog 6 minuten, he? Het was toch al bijna tijd? De koppies van de Ona boys beginnen nu te hangen. Leroy begint op links aan een actie, geeft vanaf de achterlijn een strakke voorzet op Romeo die net naast schiet. Jaron en Luuk winnen elke duel op het middenveld en dan is daar eindelijk het bevrijdende eindsignaal! Het is 3-3. En aangezien wij een beter doelsaldo hebben, zijn we kampioen!! Een uitzinnige menigte langs de kant gilt het uit van vreugde. Romeo gaat de lucht in en huilt van blijdschap. In alle euforie vergeten we om een elftalfoto te maken. Op naar de kleedkamer voor het uitdelen van de bekers tot grote verrassing van onze helden. Nadat Fred een praatje heeft gehouden en iedere speler, de vader van Aulond en Eshter, de moeder van Mark, heeft bedankt, krijgt hij van alle ouders een prachtig fotoalbum van Olympia F7 met foto's van wedstrijden en momenten, penalties, ouders, cheerleader Gina, in de kleedkamer.
Romeo krijgt een topscorderstrofee voor de 87 doelpunten die hij over alle wedstrijden heeft gescoord dankzij zijn fantastische teamgenoten. Zonder Wesley, Mark, Leroy, Massal, Amine, Aulond, Luuk en Jaron was hem dat natuurlijk nooit gelukt, maar hij heeft hem verdiend.
Vanaf het Cornhert Gymnasium, waar we ons hebben verzameld, lopen we in polonaise langs de Bodegraafsestraatweg naar het Olympia veld, aangevoerd door Gina en de broers van Luuk met een spandoek. Daar wacht ons een erehaag, applaus van ouders en spelers van andere team. En dan is het tijd voor patat en limonade.
Het gelijkspel is voor de poorten van de hel uit het vuur gesleept, maar als ik dit verslag andershalve week later schrijf, maak ik het weer allemaal mee en gaat de grijns vandaag niet meer van mijn gezicht.
F7, wij zijn trots op jullie! Als trainer coach wens ik jullie allemaal heel veel speelplezier in jullie verdere carriere. Jullie hebben ons met jullie samenspelen, vriendschap en plezier een onvergetelijk seizoen bezorgd. Op naar de toernooien in mei!!
Fred Pieters